BAYRAM KONUĞU

Uzaktakileri yakınlaştıran, hasretleri sonlandıran ve karşılıklı konukluklarla sıcaklık yaratan bayram!

Andığımız yönü ile coşku kaynağı gibidir bayram. Bir kaç günlüğüne de olsa, gündelik yaşamın ve ülke sorunlarının biraz olsun geri plana atılabilmesine gerekçe olan bayram.

Bu bayramda, türdeşlerimizin yanında sıra dışı bir konuğumuz da var. Çağrısız bir konuk. Hiç görmemiş olsak da yüzünü, çıkardığı sesten biliyoruz ki; o bizim konuğumuz! Balkondaki yuka çiçeğinin yaprakları arasında konuşlanan sıra dışı konuğumuz gün boyunca sessizliğini koruyor. Gün battıktan sonra, salon ışıkları açılmazsa hemen sesli etkinliğine başlıyor. Ama, ışıklar açıldığında yine susuyor.

Gece yatarken ışıkları kapattıktan bir süre sonra etkinlik kaldığı yerden sürdürülüyor sıra dışı konuğumuzca!

Bilgisunar ortamından (internet)  edindiğim bilgilere göre, çıkan ses konuğumuzun kanatlarını biri birine sürtmesinden kaynaklanmaktaymış. Ağustos böceği, çekirge benzeri bir konukmuş bizimki. Bu ses, karşı cinse çağrı niteliğindeymiş.

Karşı cinsten bir üye, bu çağrıya karşılık verir de buluşurlarsa bıraktığı larvalardan çıkan yeni kuşak üyeler acıklı bir sona da yol açıyorlarmış! Dünyaya gelen böcekler, bu sesi çıkartan ebeveynlerini yiyerek yaşamlarını sürdürüyorlarmış.

İlginç bir döngü! Biz insanlara tanıdık olmayan. Yeni kuşağın yaşam bulması için kendi yaşamını ortaya koyan bir önceki kuşak. Bir özveriden çok, soyun sürdürülmesi yolunda bir içgüdüsel davranış olmalı.

Sesli çağrı karşılık buldu mu bilemiyoruz! Ama, bildiğimiz her gece heyecanla konuğumuzun sesini kulağımızı dört açarak beklediğimiz.

Şehitlerimizin yarattığı buruklukla pek de kutlayamadığımız bu bayramda farklı bir coşku yarattığı için konuğumuza şükran borçluyuz!

Bir de giderek doğal yaşamdan koptuğunu düşündüğümüz kent yaşamının, doğanın huzur ve dinginlik veren güzel yüzünü anımsaması da bir o kadar coşku verici değil mi?

Bu yazıyı okurken, fonda “bayram konuğu”muzun sesini de işiteceksiniz!

CEYHUN BALCI, 13.10.2007, İZMİR