Neden yazıyorum?

Öncelikle, belgelemek için.

Ayrıca, düşünürken  aklıma gelmeyen kimi ayrıntıları da önemsemeyi yazarak öğrendiğim için.

Konuşurken yapma fırsatı ya da gereksinimi duymadığım araştırma, derinliğine inme ve farklı yönlerden bakma alışkanlığını yazarak  kazandığımı fark ettiğim için!

Konuşarak erişemeyeceğim sayıda insana erişmek için!

Yukarıda sıraladığım gerekçeler çok sıradan gelebilir!

Ama, bir başka neden daha var ki; göz ardı edilemez!

Son yirmi yılda dünyanın giderek değişen koşullarının da etkisi ile ülkemizi de etkisi altına alan “olumsuzluk” beni yazmaya iten, hatta zorunlu kılan başat neden!

Uyuşturulan, duyarsızlaştırılan dahası aymazlaştırılan ve buna bağlı olarak da “tutsaklaşma” noktasına getirilen “Türk toplumu” benim yazma isteğimi tetikleyen önemli ögelerden olurken, geçen yüzyılın başında, bugünkünden çok daha bilisiz (cahil) ve bilinçsiz olan bir toplumun ustaca bir önderlikle esenliğe çıkmış olması benim başlıca güç kaynağım oldu.

Bu koşullar altında, ülkenin kısıtlı kaynaklarıyla belirli bir düzeyi yakalamış birey olarak asıl uğraşımdaki çabalarımın, özverilerimin ve çalışmalarımın yeterli olmadığını duyumsar oldum.

“Bir şeyler yapmalıyım!” diyerek başladım yazmaya, paylaşmaya ve gereğinde tartışmaya!

Her türlü eleştiriye, katkıya ve öneriye açık olarak!

Sınırımı sorarsanız eğer; aydınlanma değerleri derim, insanı, insan yapan!

Dünyamızda bu değerlerin tarihi beşyüz yıl öncesine dayanıyor. Ülkemizde ise, oldukça gecikmeli olarak geçen yüzyıl başında tanıştık bu değerlerle.

Yüzyıla yakın süredir tanışık olduğumuz  bu değerleri koruma ve kollama refleksinin fazla sayıda bilinçli insanı devinime geçirmesi gerekiyor.

Bu gereksinimden yola çıkarak “ulusal devinim” diyorum!

CEYHUN BALCI